Short Reads

Is onze redelijke termijn ook de hunne?

Is onze redelijke termijn ook de hunne?

Is onze redelijke termijn ook de hunne?

05.03.2019 NL law

Een echtpaar met drie jonge kinderen besluit na een aantal dramatische jaren van onderlinge spanningen en conflicten te gaan scheiden. Dat lukt – zo blijkt na bijna drie maanden – niet in onderling overleg, ondanks de inzet van een mediator. Wel spreken zij een tijdelijke regeling af voor de omgang met de kinderen: de zorg wordt gelijkelijk verdeeld tussen man en vrouw.

Gelet op hun beperkte inkomen vinden ze elk met veel moeite een advocaat voor bijstand in de dus noodzakelijke rechterlijke echtscheidingsprocedure. Een zoektocht die zo’n twee maanden in beslag neemt.Het kost deze advocaten vervolgens weer een maand om de procedure aan te brengen bij de rechtbank, waarbij het niet lukt om te komen tot een gemeenschappelijk verzoek. Ondertussen lopen de spanningen tussen de man en vrouw verder op. Na een aantal stukkenwisselingen volgt acht maanden later een oproep voor een zitting. Op van de zenuwen maar ook hoopvol dat er nu snel een einde komt aan de knagende onzekerheid over hun positie en die van de kinderen melden de man en vrouw zich bij de rechtbank. Daar blijkt maximaal een uur uitgetrokken te zijn voor hun zaak. Dat bevreemdt hen beiden, temeer omdat ze net op televisie zagen dat in een strafproces meerdere weken voor de mondelinge behandeling waren uitgetrokken en de rechter zelfs tijd bleek te hebben om een uur zittingstijd te spenderen om met de verdachte te praten over zijn welbevinden in de gevangenis. De rechter doet echter erg zijn best op de zitting en legt hen ook uit dat er helaas niet meer tijd beschikbaar is vanwege de beperkte capaciteit van de gerechten. Aan het einde van de zitting geeft de rechter aan dat de uitspraak binnen vier weken volgt. Al met al gaan ze mede gelet daarop met een goed gevoel naar huis. Er is immers eindelijk concreet zicht op een uitspraak zodat ze verder kunnen met hun leven. Na deze vier weken ligt er echter nog steeds geen uitspraak. Desgevraagd laten de advocaten weten dat uitstel heel gebruikelijk is. Zo ligt er na nog eens vier weken nog steeds geen uitspraak en na nog zo’n periode evenmin. De vrouw vraagt haar advocaat of er een manier is om de rechtbank te dwingen een uitspraak te doen. Het antwoord valt tegen: dat kan niet. Uiteindelijk volgt de uitspraak na nog eens vier weken precies één jaar na het aanbrengen van de zaak. Daarmee is meer dan anderhalf jaar na het besluit te willen scheiden de rust enigszins weergekeerd en kunnen betrokkenen zich op de toekomst gaan richten.

De vraag die deze allerminst uitzonderlijke casus natuurlijk oproept is of deze is afgehandeld binnen een redelijke termijn. Bestudering van de redelijke termijn-jurisprudentie onder artikel 6 EVRM leert dat er in deze casus ruim binnen de marges van dat verdragsartikel wordt gebleven. Ook blijft de looptijd van een jaar binnen de normen die de rechtspraak zich zelf heeft opgelegd. Scheidings- en omgangszaken moeten de betrokken rechtbanken volgens deze normen binnen één jaar afhandelen, wat anno 2017 in respectievelijk 94 en 83 procent van de zaken lukte (vgl. De Rechtspraak, Jaarverslag 2017, p. 32). Geen vuiltje aan de lucht zou men kunnen denken. Hoewel het feit dat deze cijfers mede te danken zijn aan het structurele overwerk binnen de rechtspraak wel vraagtekens oproept over de organisatie en financiering van de gerechten (vgl. Tijdbestedingsonderzoek Rechtspraak 2015, p. 5).

Kijken we echter naar de tevredenheidscijfers bij de ‘gebruikers’ van de rechtspraak (waaronder het ex-echtpaar uit de voorbeeldcasus) dan doemt een ander beeld op. Weliswaar is 84 procent (zeer) tevreden met de behandeling van familiezaken door rechtbanken en slechts 6 procent (zeer) ontevreden. Kijken we echter naar de waardering voor de doorlooptijden dan blijkt dat nog slechts 54 procent daarover (zeer) tevreden en is 27 procent (zeer) ontevreden (vgl. Klantwaardering Rechtspraak 2017, p. 41-43). Kennelijk is de (uiterste) redelijke termijn van ons juristen in veel gevallen niet de redelijke termijn van de gebruikers. Hetgeen goed invoelbaar is met de spanning en frustratie uit de voorbeeldcasus op het netvlies. Betrokkenen zijn daar zo’n 550 dagen constant geconfronteerd met de situatie. Spanning en frustratie die misschien nog wel groter worden wanneer kennis wordt genomen van – op zich mooie – initiatieven als het Netherlands Commercial Court dat een luxe en snellere behandeling van zaken belooft maar alleen voor hen die daarvoor extra kunnen betalen.

Dit vraagt om herijking van wat de juristengemeenschap verstaat onder een (niet on)redelijke termijn binnen familiezaken maar ook daarbuiten. Halvering van de rechtspraaknormen zou in de regel mogelijk moeten zijn. Vervolgens moeten de organisatie en zo nodig de financiering van de gerechten daarop structureel en niet alleen via allerlei ad hoc bypasses als spreekuur- en buurtrechters worden afgestemd. Daarbij moet tevens een oplossing worden gevonden voor het al genoemde epidemische overwerk binnen de rechtspraak. En wellicht kan er voor sommige zaken eveneens iets meer zittingstijd af. Daarnaast zou naar voorbeeld van andere Europese landen moeten worden overwogen om rechtzoekenden een rechtsmiddel in handen te geven om de rechter te dwingen tot een uitspraak te komen. Bijvoorbeeld door het instellen van een redelijke termijn-kamer bij een hogere of naastgelegen instantie. Dat zou dan tevens de kans bieden om de op artikel 6 EVRM gebaseerde schadevergoedingsjurisprudentie bij overschrijding van de redelijke termijn wettelijk te verankeren en daarmee breder kenbaar te maken. Daarmee kunnen we het risico beperken dat in de toekomst ook ‘onze’ rechtsstaat niet meer de hunne is.

Dit Vooraf is ook gepubliceerd in NJB 2019/472, afl. 9.

Related news

12.02.2020 NL law
Het oproepen en horen van getuigen in het bestuursrecht: hoe zit het ook al weer?

Short Reads - Het oproepen van getuigen en het horen daarvan ter zitting door de bestuursrechter heeft de Hoge Raad in zijn arrest van 15 november 2019 overzichtelijk in kaart gebracht. Dat arrest, dat door de belastingkamer in een bestuurlijke boetezaak is gewezen, is ook voor andere terreinen van het bestuursrecht van belang. Mede ook omdat het horen van getuigen buiten het fiscale bestuursrecht nog in de kinderschoenen staat. In dit bericht bespreken we daarom de mogelijkheden die er bestaan om getuigen te (laten) oproepen en hoe de bestuursrechter daarmee moet omgaan.

Read more

07.02.2020 BE law
Het finale Belgische ‘nationaal energie- en klimaatplan’ en de Belgische langetermijnstrategie: het geduld van de Commissie op de proef gesteld?

Articles - Op 31 december 2019 diende België, nog net op tijd, zijn definitieve nationaal energie- en klimaatplan (NEKP) in bij de Commissie. Het staat nu al vast dat het Belgische NEKP niet op applaus zal worden onthaald door de Commissie. Verder laat ook de Belgische langetermijnstrategie op zich wachten. Wat zijn de gevolgen?

Read more

12.02.2020 NL law
Omgevingsrecht en mobiliteit: hoe werkt het afwijken van parkeernormen in bestemmingsplannen?

Short Reads - Op grond van artikel 3.1.2, tweede lid, Bro kan een bestemmingsplan ten behoeve van een goede ruimtelijke ordening regels bevatten waarvan de uitleg bij de uitoefening van een daarbij aangegeven bevoegdheid afhankelijk wordt gesteld van beleidsregels. Van deze mogelijkheid maken gemeenteraden in hun bestemmingsplannen vaak gebruik als het gaat om parkeernormen

Read more

06.02.2020 BE law
“Eindelijk” een modernisering van het goederenrecht: de praktische impact op de juridische structurering van vastgoedprojecten

Articles - De juridische structurering van vastgoedprojecten verloopt vandaag nog steeds langs de krijtlijnen zoals in 1804 uiteengezet door de Napoleontische wetgever in het Burgerlijk Wetboek, aangevuld met bijzondere wetten (waarvan best gekend de wetten van 10 januari 1824 over het recht van opstal en het recht van erfpacht, resp. “Opstalwet” en “Erfpachtwet”). Thans – bijna 200 jaar later –  is een nieuw Burgerlijk Wetboek in opmaak.

Read more

12.02.2020 NL law
Van inspraakverordening naar participatieverordening op decentraal niveau

Short Reads - De regering stelt voor om de reikwijdte van de decentrale inspraakverordeningen te vergroten naar de uitvoering en evaluatie van decentraal beleid. Dat staat in een conceptwetsvoorstel dat op 9 december 2019 ter internetconsultatie is voorgelegd. Het conceptwetsvoorstel beoogt een wijziging van onder meer de Gemeentewet, de Provinciewet en de Waterschapswet.

Read more

24.01.2020 NL law
Can the government refrain from imposing enforcement measures if it is not within the offender’s power to comply with a standard?

Short Reads - What should be done if a stakeholder makes a request to the government for enforcement to rectify violations in a scenario where the offender does not have full power to comply because of a reliance on third parties? The Administrative Division of the Dutch Council of State ruled on 23 January 2019 that an administrative body cannot simply reject an enforcement request in such a situation, but must consider whether, for example, the imposition of an order subject to a penalty payment may provide an incentive for the actual termination of the violation.

Read more

This website uses cookies. Some of these cookies are essential for the technical functioning of our website and you cannot disable these cookies if you want to read our website. We also use functional cookies to ensure the website functions properly and analytical cookies to personalise content and to analyse our traffic. You can either accept or refuse these functional and analytical cookies.

Privacy – en cookieverklaring