Short Reads

Geen fatale termijn voor betwisting van een invorderingsbeschikking hangende een procedure

Geen fatale termijn voor betwisting van een invorderingsbeschikking hangende een procedure

Geen fatale termijn voor betwisting van een invorderingsbeschikking hangende een procedure

20.01.2015 NL law

Advocaten hebben wat met termijnen. Bestuursrechtadvocaten des te meer. De Awb is immers onverbiddelijk: een onverschoonbaar te laat ingediend bezwaar of beroep is niet-ontvankelijk. Het is dan ook niet verwonderlijk dat je als (bestuursrecht)advocaat bij alle regelingen in de wet nagaat of er een fatale termijn aan is verbonden. 

Voor de betwisting van een invorderingsbeschikking na een last onder dwangsom blijkt uit een uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 14 januari 2015 glashelder dat er geen, bijvoorbeeld met een bezwaarschrift vergelijkbare, termijn aan de betwisting is verbonden. Een zorg minder voor de bestuursrechtadvocaat?

Hoe zit het ook alweer: lasten, verbeuren en invordering

Bestuursrechtelijke handhaving kan bestaan uit het opleggen van een last onder dwangsom. Dat wordt gedaan via een besluit waarin het bestuursorgaan omschrijft welke herstelmaatregelen een overtreder moet nemen om een overtreding ongedaan te maken, en binnen welke termijn dat moet zijn gedaan. Als niet binnen de gestelde termijn de overtreding geheel is opgeheven, wordt de in het besluit omschreven dwangsom verbeurd. Hoe hoog het bedrag is, en of het een bedrag ineens is, per tijdseenheid of per overtreding stelt het bestuursorgaan in het besluit vast. De hoogte moet wel in redelijke verhouding staan tot de zwaarte van het geschonden belang, en de beoogde werking van het dwangsombesluit.

Als er een last onder dwangsom is opgelegd en niet binnen de gegeven termijn aan de last wordt voldaan, wordt de dwangsom van rechtswege verbeurd. Hier hoeft het bestuursorgaan dan ook niets voor te doen. Uit de wet volgt bovendien dat een verbeurde dwangsom binnen zes weken na verbeuring moet worden betaald. Na het verstrijken van deze zes weken is de schuldenaar in verzuim als er nog niet is betaald. Het bestuursorgaan kan dan overgaan tot het invorderen van de verbeurde dwangsom. Dat moet gebeuren bij een formeel bestuursrechtelijk besluit, de ‘invorderingsbeschikking’. Dit besluit biedt de kans aan de overtreder om aan te geven dat er geen sprake is geweest van een verbeuring van de dwangsom, en bijvoorbeeld het bewijs terzake het al dan niet voldoen aan de last van het bestuursorgaan aan de kaak te stellen. Omdat het een appellabel besluit is, staat er tegen de invorderingsbeschikking namelijk rechtsbescherming open bij de bestuursrechter, na het volgen van een bezwaarprocedure.

Pas na het nemen van de invorderingsbeschikking mag het bestuursorgaan verdere stappen zetten en een aanmaning sturen naar de overtreder. Als ook na de aanmaning niet is betaald, is feitelijke invordering via een dwangbevel mogelijk. Als een bestuursorgaan na de van rechtswege verbeuring een jaar lang geen aanmaning stuurt, of andere stuitingshandeling verricht, verjaart de bevoegdheid tot invordering. Het nemen van de invorderingsbeschikking is geen stuitingshandeling.

Als de last onder dwangsom later wordt ingetrokken of gewijzigd – bijvoorbeeld naar aanleiding van een ingediend bezwaar – waaruit volgt dat de invorderingsbeschikking ook niet in stand kan blijven, dan vervalt de invorderingsbeschikking. Dit is bijvoorbeeld het geval als vast komt te staan dat er geen bevoegdheid was om een last onder dwangsom op te leggen.

Als de overtreder in bezwaar, beroep of hoger beroep gaat tegen de last onder dwangsom, regelt de wet dat die procedure ook ziet op een eventueel al genomen invorderingsbeschikking. Daar is echter één voorwaarde aan verbonden: de overtreder moet dan de invorderingsbeschikking hebben ‘betwist’.

De betwisting

In de wet is niet geregeld hoe en wanneer de betwisting moet plaatsvinden. Dat roept vragen op, en al helemaal bij de termijnangstige advocaat. In de parlementaire geschiedenis staat onder meer “De belanghebbende zal dus aan het bestuursorgaan of de rechter moeten laten blijken, dat hij zich niet in de bijkomende beschikking kan vinden. Hij kan dit doen op dezelfde wijze als waarop hij enig ander standpunt in de procedure inneemt: in een schriftelijk processtuk, maar — binnen de grenzen van een goede procesorde — onder omstandigheden ook nog mondeling ter zitting“. Dat is een aanwijzing dat een betwisting op allerlei momenten kan plaatsvinden, maar laat nog niet met zekerheid zien dat er geen termijn aan de betwisting is verbonden. Een invorderingsbeschikking kan immers gedurende de hele procedure tegen een last onder dwangsom worden verbeurd. Bij een verbeuring vlak voor een al geplande zitting is het dan wellicht nodig de betwisting ter zitting te doen.

Er is ook een indicatie dat de betwisting mogelijk wél aan een termijn is verbonden. Als er geen procedure aanhangig is tegen de last onder dwangsom geldt immers de standaardtermijn van zes weken voor het maken van bezwaar tegen de invorderingsbeschikking. Je kan je afvragen waarom bij een concentratie van rechtsbescherming – want dat is de achtergrond van de regeling in de wet; bezwaren tegen een last onder dwangsom en een bijbehorende invorderingsbeschikking moeten zoveel mogelijk tegelijk worden behandeld – zou worden afgeweken van deze standaard bezwaartermijn.

Uitspraak Afdeling 14 januari 2015

De vraag of er een termijn aan de betwisting is verbonden is in het ideale geval een theoretische discussie, omdat beter het zekere voor het onzekere kan worden genomen en de betwisting binnen zes weken kan plaatsvinden. Er kunnen echter omstandigheden zijn waarom dit niet is gedaan. De tekst van de wet geeft namelijk ook niet aan binnen welke termijn en hoe de betwisting moet plaatsvinden. Advocaten, maar ook burgers die zelf procederen, zouden er hierdoor van kunnen uitgaan dat er geen termijn geldt.

Tot 14  januari jl. heb ik geen klip- en klare uitspraak gezien van de Afdeling bestuursrechtspraak waaruit blijkt of er wel of geen termijn wordt gehanteerd. Uitspraken over een hoger beroep tegen een last onder dwangsom en een bijbehorende betwisting van een invorderingsbeschikking zijn er genoeg, maar het blijkt dan bijvoorbeeld niet voldoende uit de feiten wat het tijdsverloop is geweest. Tot nu. Want in de uitspraak van 14 januari 2015 staat uitdrukkelijk: “Bij besluiten van 23 april 2014, 16 mei 2014 en 22 oktober 2014 heeft het college besloten tot invordering van verbeurde dwangsommen ter hoogte van in totaal € 12.000,00. Daaraan heeft het college ten grondslag gelegd dat op 29 januari 2014, 1 maart 2014, 1 april 2014 en 1 mei 2014 van rechtswege dwangsommen van € 3.000,00 zijn verbeurd. [appellante] heeft deze invorderingsbeschikkingen bij brieven van 13 en 31 oktober 2014 betwist.” Een tijdsverloop tussen april en oktober gaat de bezwaartermijn van zes weken ruim te buiten.

Let wel: voorgaande zag op een betwisting gedurende één rechtsgang, te weten hoger beroep. Als bijvoorbeeld tijdens de beroepsprocedure een genomen invorderingsbeschikking niet wordt betwist maar pas in hoger beroep, dan zou ik menen dat je echt te laat bent.

Toch zou ik adviseren waar mogelijk maar altijd ruim op tijd een invordering te betwisten. Wellicht een symptoom van een overbezorgde advocaat, maar voorkomen is beter dan genezen.

Het bericht ‘Geen fatale termijn voor betwisting van een invorderingsbeschikking hangende een procedure‘ is een bericht van Stibbeblog.nl.

 

 

 

Related news

11.01.2022 NL law
Webinar "Trends en ontwikkelingen in het bestuurs- en omgevingsrecht"

Seminar - Tijdens een webinar op donderdag 20 januari, 15.00 – 17.00 uur, gaan de bestuursrechtadvocaten van Stibbe in op relevante trends en ontwikkelingen in het Bestuurs- en omgevingsrecht. Er wordt teruggekeken op de belangrijkste ontwikkelingen van afgelopen jaar en u wordt geïnformeerd over wat u in 2022 kunt verwachten.

Read more

03.01.2022 NL law
Supreme Court clarifies rent reductions for catering and retail businesses during corona period

Short Reads - On 24 December 2021, the Supreme Court ruled on the preliminary questions of the District Court of Limburg. In these preliminary ruling proceedings, the key question was – in brief – whether tenants of business premises as referred to in Section 7:290 of the Dutch Civil Code (such as hotels, restaurants, cafes and shops) are entitled to a rent reduction as a result of government measures in connection with the corona pandemic and, if so, how that rent reduction should be calculated.  

Read more

06.01.2022 NL law
Evenredige vertegenwoordiging van generaties

Short Reads - Wie aan het einde van het jaar de verkiezing van de muziek Top 2000 een beetje volgt, weet waar de schoen wringt als het gaat om evenredige vertegenwoordiging van de diverse generaties in onze maatschappij. In de bovenste regionen van deze Top 2000 zijn bands uit de jaren zestig, zeventig en tachtig van de vorige eeuw steevast oververtegenwoordigd. Wel veel rock, maar weinig rap. 

Read more

03.01.2022 NL law
Hoge Raad schept duidelijkheid over huurkortingen in coronatijd voor horeca en winkeliers

Short Reads - Op 24 december 2021 heeft de Hoge Raad uitspraak gedaan naar aanleiding van de prejudiciële vragen van de rechtbank Limburg. In deze prejudiciële procedure stond – kort gezegd – de vraag centraal of huurders van 290-bedrijfsruimten (zoals bijvoorbeeld hotels, restaurants, cafés en winkels) als gevolg van overheidsmaatregelen in verband met de coronapandemie aanspraak kunnen maken op vermindering van de huurprijs, en zo ja hoe die vermindering moet worden berekend. 

Read more

06.01.2022 NL law
De Belgische Raad van State draait de sluiting van culturele instellingen vanwege de coronacrisis terug: een relevante uitspraak voor het Nederlandse coronabeleid

Short Reads - Vanwege de coronacrisis neemt de overheid in België maatregelen, die deels vergelijkbaar zijn met de coronamaatregelen in Nederland. Een van deze maatregelen is de sluiting van binnenruimtes van culturele instellingen. De hoogste bestuursrechter in België – de Raad van State –  heeft deze maatregel tijdelijk geschorst. In dit blogbericht beantwoord ik de vraag welke relevantie deze uitspraak voor de Nederlandse praktijk heeft.

Read more