Short Reads

Deregulering leidt tot lastenverzwaring

Deregulering leidt tot lastenverzwaring

Deregulering leidt tot lastenverzwaring

08.01.2015 NL law

Eenieder wordt geacht de wet te kennen. Dit adagium voorkomt dat (rechts)personen zich bij een overtreding verschuilen achter onwetendheid. Maar hoe gemakkelijk is het om de wet te kennen?

De website wetten.overheid.nl toont (oktober 2014) de volgende aantallen treffers:

  • Wetten in formele zin – 1940;
  • Algemene maatregelen van bestuur en andere Koninklijke Besluiten – 2244;
  • Ministeriële regelingen – 527.

Dat is niet niets. Uiteraard zijn de resultaten vervuild door bijvoorbeeld aanpassingsregelingen die apart worden genoemd, of inwerkingtredings-KB’s. Maar dat doet niet af aan het feit dat er een ondoordringbaar woud aan regels is. Is dat erg? Nee, niet direct. We leven in een hoog gereguleerd land waar de norm is om regels op papier te zetten. Dat biedt duidelijkheid. Maar dat moeten wel begrijpelijke regels zijn. Aanwijzing 10 van de Aanwijzingen voor de regelgeving luidt niet voor niets:

“Gestreefd wordt naar duidelijkheid en eenvoud van regelingen en naar een bestendig karakter daarvan.”

Wat ik erg vind is de continue drang naar deregulering die, in strijd met Aanwijzing 10, in de praktijk alleen maar tot complexiteit en rechtsonzekerheid leidt. Een voorbeeld. Milieuactiviteiten waren vroeger vergunningplichtig, tenzij er een uitzondering gold. Dan kreeg je te maken met algemene regels. In 2008 is dat systeem omgedraaid met het Activiteitenbesluit. Er gelden nu rechtstreeks werkende algemene regels. De vergunningplicht is een uitzondering geworden. In 2008 vielen er nog veel bedrijven onder de vergunningplicht. Maar elk jaar worden er meer bedrijven overgeheveld van de vergunningplicht naar de algemene regels onder het streven naar deregulering. Betekent het vervallen van de vergunningplicht minder lasten voor het bedrijf? Ik betwijfel dat. In plaats van één vergunning waarin de voorschriften waar een bedrijf aan moet voldoen netjes gegroepeerd staan, vaak in ca. 20 pagina’s, moeten bedrijven zich nu door de 185 pagina’s van het Activiteitenbesluit en 232 pagina’s de Activiteitenregeling worstelen om te weten welke regels op hen van toepassing zijn. Regels die ze moeten naleven op straffe van een sanctie. Ook de toezichthoudende instanties van de overheid moeten uitzoeken welke regels van toepassing zijn. Hetzelfde geldt voor omwonenden die zich afvragen of wel wordt voldaan aan de regels. Daarnaast zijn steeds meer regels uit het Activiteitenbesluit ook van toepassing op de zware industrie (IPPC-bedrijven). Die bedrijven hebben en houden vaak al een uitgebreide vergunning, maar moeten daarnaast nu ook rekening houden met het Activiteitenbesluit. Ik vind dat geen verlichting, maar een verzwaring van de lasten.

Bovendien stoort de ingewikkeldheid van de regels. Ter illustratie: Onlangs is de ‘4e tranche van de tweede fase’ van het Activiteitenbesluit in ontwerp gepubliceerd. Daarin staat een tabel met emissie-eisen voor categorieën van stoffen. Voor welke stoffen deze eisen gelden is pas weer terug te vinden in de Activiteitenregeling en een daarbij behorende bijlage. Deze constructie wordt pas helder als een goed ingevoerd persoon niet alleen de betreffende paragraaf van het besluit leest, maar ook de overige bepalingen. Bij de definitieve vaststelling zou meer aandacht voor het streven naar duidelijkheid en eenvoud niet misstaan.

Nu betekent deregulering dat bedrijven, burgers en toezichthouders zich het gehele Activiteitenbesluit en Activiteitenregeling eigen moeten maken. Een onwenselijke uitkomst.

Dit bericht is eerder gepubliceerd als redactioneel in Bouwrecht 2014/128.

Het bericht ’Deregulering leidt tot lastenverzwaring‘ is een bericht van Stibbeblog.nl.

 

 

 

Related news

24.01.2020 NL law
Can the government refrain from imposing enforcement measures if it is not within the offender’s power to comply with a standard?

Short Reads - What should be done if a stakeholder makes a request to the government for enforcement to rectify violations in a scenario where the offender does not have full power to comply because of a reliance on third parties? The Administrative Division of the Dutch Council of State ruled on 23 January 2019 that an administrative body cannot simply reject an enforcement request in such a situation, but must consider whether, for example, the imposition of an order subject to a penalty payment may provide an incentive for the actual termination of the violation.

Read more

16.01.2020 NL law
De Amsterdamse milieuzone voor brom- en snorfietsen: voertuigen van een bepaald jaar weren is mogelijk bij ontbreken van een redelijk alternatief

Short Reads - ABRvS 20 november 2019, ECLI:NL:RVS:2019:3865 Deze blog is het vierde deel in een reeks Stibbeblogs over gemeentelijke milieuzones. In 2017 oordeelde de Afdeling over de milieuzone voor personen- en bestelauto’s met dieselmotoren in Utrecht. In 2018 presenteerde de staatssecretaris van Infrastructuur en Waterstaat haar beleid voor harmonisatie van uiteenlopende gemeentelijke milieuzones. Een jaar geleden maakten wij in een FAQ de balans op over de harmonisatie van milieuzones.

Read more

20.01.2020 NL law
Planologische medewerking mag worden geweigerd als initiatiefnemer zich in strijd met gemeentelijk beleid onvoldoende heeft ingespannen voor draagvlak

Short Reads - De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft op 18 december 2019 (ECLI:NL:RVS:2019:4209) overwogen dat een bestuursorgaan geen planologische medewerking hoeft te verlenen aan de wijziging van een bestemmingsplan als de aanvrager zich niet heeft ingespannen om maatschappelijk draagvlak te creëren.

Read more

Our website uses functional cookies for the functioning of the website and analytic cookies that enable us to generate aggregated visitor data. We also use other cookies, such as third party tracking cookies - please indicate whether you agree to the use of these other cookies:

Privacy – en cookieverklaring