Articles

Einduitspraak De Wouwse Tol: omzetdrempel van 10% toegestaan bij bepalen nadeelcompensatie

Einduitspraak De Wouwse Tol: omzetdrempel van 10% toegestaan bij bepalen nadeelcompensatie

Einduitspraak De Wouwse Tol: omzetdrempel van 10% toegestaan bij bepalen nadeelcompensatie

07.07.2014 NL law

De voorgeschiedenis en de tussenuitspraak

De Afdeling heeft onlangs een definitieve uitspraak gedaan in de nadeelcompensatiezaak over De Wouwse Tol.

(ECLI:NL:RVS:2014:1868). In de veelbesproken tussenuitspraak van 5 december 2012 (ECLI:RVS:2012:BY5105) had de Afdeling zich hier al over uitgelaten. Met de einduitspraak van 28 mei 2014 is er een definitief einde gekomen aan de procedure. Het belangrijkste punt van geschil betrof de vraag welke omzetdrempel mocht worden toegepast om te bepalen in hoeverre de door het hotel-restaurant geleden schade tot het normaal maatschappelijk risico moest worden gerekend. In de einduitspraak stelt de Afdeling de drempel vast op tien procent.

Het is gebruikelijk dat bestuursorganen bij aanvragen om het toekennen van nadeelcompensatie, een vaste maatstaf hanteren om te bepalen of de schade moet worden geacht buiten het normaal maatschappelijk risico te liggen. Voor toekenning van nadeelcompensatie geldt dat uitsluitend onevenredige schade als gevolg van rechtmatig overheidshandelen voor vergoeding in aanmerking komt. Van onevenredige schade is pas sprake indien het om een speciale en om een abnormale last gaat. Dat wil zeggen dat de schade uitsluitend op een beperkte groep burgers of bedrijven drukt (speciale last) en de omvang van die schade moet worden geacht buiten het normaal maatschappelijk risico te vallen (abnormale last).

Bij inkomensschade door ondernemingen wordt vaak een omzetdrempel van vijftien procent toegepast. Om aan te nemen dat sprake is van schade die niet tot het normaal maatschappelijk risico behoort, moet de omvang van de schade deze ondergrens als percentage van de jaaromzet, overschrijden. Deze gang van zaken was (en is nog steeds) aan kritiek onderhevig, omdat het hanteren van een vaste drempel onvoldoende rekening zou houden met de concrete omstandigheden van een specifiek geval. Daarmee wordt niet altijd recht gedaan aan het feit dat verschillende typen ondernemingen om een verschillende benadering vragen. Dat kan ertoe leiden dat onevenredige schade ten onrechte tot het normaal maatschappelijk risico wordt gerekend.

De bestuursrechter achtte het toepassen van een vaste omzetdrempel van vijftien procent over het algemeen aanvaardbaar. In de tussenuitspraak over De Wouwse Tol heeft de Afdeling daar anders over geoordeeld. De exploitant van het hotel-restaurant had nadeel geleden door groot onderhoud aan de rijkswegen A4, A17 en A58. Tijdens de zomerperiode van 2006 vond ook een afsluiting van de afslag naar De Wouwse Tol plaats. Voor de exploitant waren de werkzaamheden aanleiding om een verzoek tot nadeelcompensatie in te dienen op grond van de Regeling nadeelcompensatie Verkeer en Waterstaat 1999. Het verzoek werd door de minister van Infrastructuur en Milieu afgewezen, omdat de wegwerkzaamheden niet tot een omzetdaling van ten minste 15 procent hadden geleid, zodat de geleden schade werd geacht binnen het normaal maatschappelijk risico te vallen.

De exploitant stelde zich in hoger beroep op het standpunt dat het toepassen van een vaste omzetdrempel van vijftien procent tot onvoldoende differentiatie tussen verschillende branches leidt en daarmee tot uiteenlopende gevolgen voor verschillende typen ondernemingen. De Afdeling oordeelde in de tussenuitspraak dat de vaststelling van de omvang van het normaal maatschappelijk risico in de eerste plaats aan het bestuursorgaan is en dat dit daarbij beoordelingsvrijheid toekomt. Wel is het volgens de Afdeling zo dat het bestuursorgaan de vaststelling van de omvang van dat risico naar behoren moet onderbouwen. Dat laatste maakte de uitspraak interessant, want de minister diende naar het oordeel van de Afdeling alsnog te onderbouwen waarom een vaste drempel van vijftien procent in het specifieke geval van De Wouwse Tol mocht worden toegepast. In zoverre week de Afdeling af van haar gebruikelijke (meer marginale) toetsing. Verder oordeelde de Afdeling dat hoe hoger de drempel is, hoe zwaarder de eisen zijn die aan de motivering worden gesteld. De minister kon dus niet volstaan met het toepassen van de vaste omzetdrempel.

De einduitspraak

Hoe liep het uiteindelijk af na de tussenuitspraak? De exploitant van De Wouwse Tol betoogt dat de minister geen juiste uitvoering heeft gegeven aan de tussenuitspraak, omdat de minister de hoogte van de toegepaste drempel niet heeft gemotiveerd. De minister stelt daarentegen dat een nadere motivering over differentiatie tussen verschillende branches niet goed mogelijk is. Volgens de minister treden ook binnen een branche aanzienlijke verschillen op. Differentiatie zou ook niet nodig zijn. De stelling van de minister is dat de toepassing van de drempel van vijftien procent alleen hoeft te worden gemotiveerd als de omvang van de schade die drempel nadert. Alleen dan vindt volgens de minister een beoordeling plaats of individuele omstandigheden ertoe nopen dat wordt afgezien van toepassing van de drempel.

Met die motivering neemt de Afdeling geen genoegen. De Afdeling stelt vast dat het bij weggebonden ondernemingen, zoals De Wouwse Tol, vrijwel steeds om horecabedrijven of tankstations gaat. De exploitant had laten zien dat beide typen ondernemingen een verschillende kostenstructuur kennen en een wezenlijk andere verhouding tussen kosten en omzet. Daarbij was door De Wouwse Tol aangetoond dat een omzetdaling van vijftien procent bij beide ondernemingen tot zeer uiteenlopende schadebedragen leidt.  Volgens de Afdeling ligt het daarom in de rede dat de minister ten aanzien van verschillende typen weggebonden ondernemingen verschillende omzetdrempels zou hanteren. Vervolgens voorziet de Afdeling zelf in de zaak. Zij stelt de drempel, overeenkomstig het voorstel van De Wouwse Tol,  vast op tien procent. Enige onderbouwing hiervoor geeft de Afdeling echter niet.

Hoe verder?

In de praktijk werd met belangstelling naar de einduitspraak uitgekeken. Vermoedelijk ging dat gepaard met de hoop op een uitspraak die duidelijker zou maken hoe bestuursorganen bij het bepalen van het normaal maatschappelijk risico meer recht kunnen doen aan de omstandigheden van het geval. Daar is echter geen gehoor aan gegeven. Dat de Afdeling ervoor kiest om een definitief einde te maken aan deze kwestie, lijkt mij juist. De minister was immers niet in staat gebleken om, ondanks een duidelijke opdracht daartoe, de toepassing van de omzetdrempel van vijftien procent te motiveren. Wel is het met het oog op toekomstige gevallen jammer dat de Afdeling niet meer duidelijkheid heeft gegeven over de vraag hoe bestuursorganen tot toepassing van een maatstaf kunnen komen die voldoende rekening houdt met de omstandigheden van het geval. Het zou goed zijn als bestuursorganen hier zelf nog eens kritisch naar gaan kijken en daarvoor een voorzet doen. Wellicht dat de Afdeling in een mogelijke volgende uitspraak de praktijk meer houvast kan bieden.

 

Related news

10.10.2019 NL law
Valérie van 't Lam and Jan van Oosten speak during the Day of the Environmental and Planning Act

Speaking slot - Valérie van ’t Lam has been invited to speak at the “Companies, Environment and the Environment plan” session during the Day of the Environmental and Planning Act (Omgevingswet), which will be held on 10 October 2019. Besides Valérie, Jan van Oosten will speak at the session “Transitional law and the Environmental and Planning Act”.

Read more

06.09.2019 NL law
Het Klimaatakkoord: sectortafel elektriciteit

Short Reads - Op 28 juni 2019 is het Klimaatakkoord gepresenteerd. In het Klimaatakkoord is aan vijf sectortafels uitgewerkt op welke wijze Nederland uitvoering gaat geven aan de op internationaal niveau gemaakte klimaatafspraken. In dit blogbericht lichten wij toe wat de belangrijkste uitdagingen zijn voor de sectortafel elektriciteit en hoe de komende jaren aan die uitdagingen uitvoering wordt gegeven.   

Read more

11.09.2019 EU law
Legal trend: climate change litigation

Articles - Climate change cases can occur in many shapes and forms. One well-known example is the Urgenda case in which the The Hague Court condemned the Dutch government in 2015 for not taking adequate measures to combat the consequences of climate change. Three years later, the Court of Justice of The Hague  upheld this decision, and it is now pending before the Dutch Supreme Court. This case is expected to set a precedent for Belgium, i.a. Since both the Belgian climate case and the Urgenda case are in their final stages of proceedings, this blog provides you with an update on climate change litigation.

Read more

04.09.2019 NL law
De nieuwe coördinatieregeling in de Awb: wetsvoorstel ingediend!

Short Reads - Ruim een jaar na het sluiten van de internetconsultatie heeft de minister van Rechtsbescherming op 10 juli jl. het wetsvoorstel dat onder meer een algemene coördinatieregeling mogelijk maakt ingediend. In een eerder blogbericht is al ingegaan op de consultatieversie van dit wetsvoorstel en zijn daarmee de hoofdlijnen van de voorgestelde coördinatieregeling besproken. Wij grijpen de indiening van het wetsvoorstel aan om de ingekomen reacties op de internetconsultatie te bespreken alsmede de wijzigingen waartoe deze reacties hebben geleid.

Read more

06.09.2019 NL law
Afdeling onderstreept belang van onderzoek naar harde plancapaciteit bij toestaan van nieuwe stedelijke ontwikkeling en geeft daarvan definitie

Short Reads - De Ladder voor duurzame verstedelijking is verankerd in artikel 3.1.6 lid 2 van het Besluit ruimtelijke ordening en houdt de verplichting in om bij het toestaan van een nieuwe stedelijke ontwikkeling te motiveren dat daaraan behoefte bestaat. Hiermee wordt beoogd leegstand en onnodige bebouwing te voorkomen en zorgvuldig ruimtegebruik te stimuleren. Onlangs is over dit onderwerp een Kamerbrief van de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties verschenen naar aanleiding van onderzoek naar de werking van de Ladder voor woningbouw.

Read more

04.09.2019 NL law
Relativiteitsvereiste staat in de weg aan beroep van niet-bewoner op huisrecht bij onrechtmatig binnentreden van woning

Short Reads - Op 15 mei 2019 deed de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State ("Afdeling") een voor de bestuurlijke boetepraktijk belangrijke uitspraak over het vermeende onrechtmatig binnentreden van een woning door een toezichthouder en de gevolgen daarvan voor de opgelegde boete. Volgens de Afdeling levert het binnentreden door een toezichthouder alleen dan onrechtmatig verkregen bewijs op indien het huisrecht van de bewoner is geschaad.

Read more

Our website uses functional cookies for the functioning of the website and analytic cookies that enable us to generate aggregated visitor data. We also use other cookies, such as third party tracking cookies - please indicate whether you agree to the use of these other cookies:

Privacy – en cookieverklaring