Short Reads

Eénvergunningstelsel lotto: horizontale consistentie kansspelbeleid en onderhandse vergunningverlening

Eénvergunningstelsel lotto: horizontale consistentie kansspelbeleid e

Eénvergunningstelsel lotto: horizontale consistentie kansspelbeleid en onderhandse vergunningverlening

04.05.2018

Het Nederlandse kansspelbeleid houdt in dat voor het organiseren van lotto's slechts één vergunning wordt verleend, terwijl voor goede doelen loterijen geen beperking aan het aantal beschikbare vergunningen is gesteld.

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) heeft op 2 mei 2018 geoordeeld dat de Kansspelautoriteit (KSA) onvoldoende heeft gemotiveerd waarom het kansspelbeleid 'horizontaal consistent' is. Daarmee is ook de noodzakelijkheid van de beperking van het aantal vergunningen niet aangetoond en is de vergunningverlening in strijd met het vrij verkeer van diensten zoals dat wordt beschermd door artikel 56 van het VWEU.

Daarnaast oordeelt de Afdeling dat als wel aan deze consistentie-eis zou zijn voldaan, de vergunning zonder transparante procedure verleend had mogen worden, omdat de Staat strikte controle kan uitoefenen op de Lotto.

Deze uitspraak is daarmee niet alleen interessant voor aanbieders van kansspelen, maar voor alle ondernemers die een schaarse vergunning nodig hebben voor de exploitatie van hun onderneming. De wijze waarop de Afdeling in deze uitspraak toetst aan de noodzakelijkheid van de beperking van het aantal beschikbare vergunningen, kan ook bij andere schaarse vergunningen toegepast worden. Ook kunnen de statuten van de Lotto als voorbeeld dienen als de overheid een schaarse vergunning onderhands wil verlenen.

Casus: de vergunning van de Lotto

De Wet op de kansspelen (Wok) bepaalt dat er slechts één vergunning kan worden verleend voor het organiseren van sportprijsvragen en lotto's (de sporttotalisatorvergunning). Deze vergunning is onderhands aan de Lotto verleend. Diverse lotto-aanbieders uit andere landen van de Europese Unie zijn het niet eens met zowel de beperking van het aantal vergunningen als de onderhandse verlening ervan. Zij betogen dat het Nederlandse systeem in strijd is met het vrij verkeer van diensten (artikel 56 VWEU).

Over de rechtmatigheid van het éénvergunningstelsel wordt al lang geprocedeerd. Zo heeft de Afdeling eerder prejudiciële vragen gesteld die in 2010 zijn beantwoord in het Betfair-arrest. Uit dit arrest bleek in essentie dat als sprake is van een éénvergunningstelsel in beginsel een transparante verdeelprocedure gevolgd moet worden. Onderhandse vergunningverlening kan gerechtvaardigd zijn als de vergunning wordt verleend aan een particuliere exploitant op wiens activiteiten de overheid een strenge controle kan uitoefenen.

Eénvergunningstelsel is in strijd met artikel 56 van het VWEU

Uit jurisprudentie van het Hof van Justitie volgt dat een éénvergunningstelsel gerechtvaardigd is, als (i) er een rechtvaardigingsgrond aanwezig is, (ii) sprake is van een maatregel die geen onderscheid maakt naar nationaliteit en (iii) de beperking evenredig is.

Rechtvaardigingsgrond

Aan de eerste eis wordt voldaan. Het éénvergunningstelsel is gerechtvaardigd vanwege een dwingende vereiste van algemeen belang bestaande uit het voorkomen van kansspelverslaving, het beschermen van de consument en het tegengaan van criminaliteit en illegaliteit. Dat ook economische motieven een rol spelen maakt dit niet anders, nu dit niet de primaire doelstelling is van het Nederlandse kansspelbeleid.

Evenredigheid

De beperking van het aantal vergunningen moet ook evenredig zijn. Dat betekent dat moet worden bezien of de beperking geschikt is om de verwezenlijking van de doelen van algemeen belang te waarborgen en of zij niet verder gaat dan ter bereiking daarvan noodzakelijk is. Een regeling is slechts geschikt als de verwezenlijking ervan op coherente en systematische wijze wordt nagestreefd.

Om te beoordelen of een maatregel evenredig is, moet de rechter – aldus het Hof van Justitie – de omstandigheden die betrekking hebben op de vaststelling en uitvoering van een beperkende regeling, in hun geheel beoordelen. De rechter moet daarbij kiezen voor een dynamische aanpak en niet voor een statische, in die zin dat hij rekening moet houden met de evolutie van de omstandigheden na de vaststelling van de betrokken regeling. De enkele omstandigheid dat een lidstaat geen analyse van de gevolgen van een beperkende maatregel heeft verstrekt toen deze werd ingevoerd in de nationale wetgeving of werd onderzocht door de nationale rechter, maakt niet dat hij niet heeft voldaan aan de op hem rustende verplichting om een beperkende maatregel te rechtvaardigen. De Afdeling beoordeelt daarom of het voor sportprijsvragen en lotto’s geldende éénvergunningstelsel ten tijde van de beslissingen op bezwaar evenredig was.

Redenen voor een éénvergunningstelsel

De doelstellingen van het Nederlandse kansspelbeleid worden nagestreefd door de bestaande vraag naar kansspelen te leiden naar een door de overheid gereguleerd en gecontroleerd aanbod ("kanalisatie"). Doordat er één aanbieder op de markt is, kunnen gemakkelijk een maximale inzet per speler en een maximaal aantal te organiseren sportprijsvragen en lotto’s worden gehanteerd. Op een markt met meer dan een aanbieder gaan aanbieders met elkaar concurreren waarbij het gevaar bestaat dat spelers gestimuleerd worden om meer te spelen. Dat bemoeilijkt het tegengaan van verslaving, geldverkwisting en fraude. Het toelaten van slechts één vergunninghouder vereenvoudigt bovendien de controle op de vergunninghouder. Door de consument te sturen in de richting van het aanbod van die vergunninghouder kunnen derhalve de doelstellingen van het Nederlandse kansspelbeleid worden nagestreefd. De vergunninghouder dient een betrouwbaar, maar tegelijkertijd aantrekkelijk alternatief te bieden voor illegale kansspelen. De Afdeling oordeelt daarom dat op zichzelf bezien het éénvergunningstelsel geschikt is om de doelen van algemeen belang na te streven.

Horizontale consistentie

De Afdeling beoordeelt vervolgens of de verwezenlijking van de doelen op coherente en systematische wijze wordt nagestreefd.

Een aspect daarvan is de horizontale consistentie van het kansspelbeleid. Vaststaat dat de diverse soorten kansspelen aanzienlijk kunnen verschillen. Daarom betekent het feit dat slechts voor sommige soorten kansspelen een publiek monopolie geldt nog niet dat zo'n monopolie onevenredig is. Een beperkende maatregel kan pas dan niet als evenredig worden beschouwd als uit een vergelijking met de regeling van andere vergelijkbare kansspelen volgt dat de beperking niet noodzakelijk is. De Afdeling vergelijkt vervolgens het stelsel van sportprijsvragen en lotto’s met speelautomaten en goede doelen loterijen. De Afdeling komt tot de slotsom dat er tussen lotto’s en goede doelen loterijen geen grote verschillen bestaan. Bij beide kansspelen worden de winnende deelnemers bepaald door een trekking en uit een onderzoek van het Centrum voor Verslavingsonderzoek blijkt dat de verslavingsrisicoscores nauwelijks verschillen. Bovendien heeft de ACM aangegeven dat er aanwijzingen zijn die maken dat de meest aannemelijke markt de markt voor loterijen en lottospelen samen is. Daarom heeft KSA naar het oordeel van de Afdeling onvoldoende gemotiveerd dat het in overeenstemming met het vereiste van horizontale consistentie en derhalve noodzakelijk is dat voor lotto’s een éénvergunningstelsel geldt terwijl voor goede doelen loterijen meerdere vergunningen kunnen worden verleend.

Onderhandse vergunningverlening is toegestaan

Naar aanleiding van het Betfair-arrest zijn  de statuten van de Lotto gewijzigd. Door deze wijziging kan de Staat strenge controle uitoefenen op de Lotto. Eén van de commissarissen wordt namelijk benoemd door de minister veiligheid en justitie. In de statuten is vastgelegd dat deze commissaris periodiek overleg voert met de minister. Ook kan deze commissaris eigenmachtig van alle besluiten van het bestuur van Lotto die zien op de uitvoering van het kansspelbeleid van Lotto, bewerkstelligen dat die aan goedkeuring van de raad van commissarissen zijn onderworpen. Daarbij kan hij vervolgens zijn veto uitspreken over zo’n besluit als dat besluit in strijd is met het in Nederland vigerende kansspelbeleid. Volgens de Afdeling kan de minister dus via deze commissaris een beslissende invloed uitoefenen op besluiten van Lotto over haar activiteiten die relevant zijn voor de doelstellingen van de Wok en het Nederlandse kansspelbeleid. Vervolgens constateert de Afdeling dat uit verklaringen en e-mails voldoende is gebleken dat de strenge controle die de Nederlandse overheid kan uitoefenen op de activiteiten van Lotto ook daadwerkelijk wordt uitgeoefend.

De Afdeling komt dan ook tot de conclusie dat de KSA niet verplicht was de sporttotalisatorvergunning via een transparante procedure te verlenen. Voor zover het in de Wok vervatte éénvergunningstelsel voor de sporttotalisatorvergunning gerechtvaardigd is, is het toegestaan om de vergunning onderhands aan Lotto te verlenen.

Toekomst: Kansspelen op afstand

Op dit moment is een wetsvoorstel aanhangig dat het online aanbieden van kansspelen reguleert. Dit wetsvoorstel ligt niet ter toetsing voor. Opvallend is daarom de overweging van de Afdeling dat afgevraagd kan worden hoe het beschikbaar stellen van een onbeperkt aantal vergunningen voor het online aanbieden van kansspelen, dat grotere risico’s op fraude en kansspelverslaving met zich kan brengen, zich verhoudt tot het beperkt aantal beschikbare vergunningen voor het offline aanbieden van kansspelen. De wetgever doet er dan ook verstandig aan om met deze overweging rekening te houden voordat de wet wordt gewijzigd.

Afronding

Met deze uitspraak heeft de Afdeling weer een stap gezet in de beantwoording van vragen die er in de praktijk leven over de verlening van schaarse vergunningen.

Uit de uitspraak blijkt dat het mogelijk is om de statuten van een private onderneming zo vorm te geven dat verlening van een schaarse vergunning aan een dergelijke onderneming zonder transparante verdeelprocedure mogelijk is.

Daarnaast blijkt dat de Afdeling indringend toetst of de beperking van het aantal vergunningen gerechtvaardigd is. Deze moet gerechtvaardigd en evenredig zijn.

In deze uitspraak toetst de Afdeling aan het Unierecht, omdat de appellanten uit andere lidstaten komen. Het is de vraag of de Afdeling op grond van het nationale gelijkheidsbeginsel en de daaruit voortvloeiende transparantieverplichting tot eenzelfde oordeel zou komen. Mijns inziens zou daarbij het uitgangspunt moeten zijn dat een éénvergunningstelsel altijd gerechtvaardigd en evenredig moet zijn, of nu sprake is van een grensoverschrijdende situatie of niet. Ook op grond van het nationale recht zal een bestuursorgaan dan ook goed moeten motiveren waarom de mededingingsruimte beperkt wordt.

Related news

05.10.2018 NL law
Presentaties seminar Dienstenrichtlijn en Detailhandel

Articles - Met het arrest van het Europese Hof van Justitie en de vervolguitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State in de zaak Visser Vastgoed in Appingedam is vast komen te staan dat de Dienstenrichtlijn van toepassing is op bestemmingsplannen die detailhandel reguleren.

Read more

10.10.2018 NL law
Ongevraagd advies Raad van State: normering van geautomatiseerde overheidsbesluitvorming

Short Reads - Op 31 augustus 2018 heeft de Afdeling advisering van de Raad van State (hierna: "Afdeling advisering") een 'Ongevraagd advies over de effecten van de digitalisering voor de rechtsstatelijke verhoudingen' betreffende de positie en de bescherming van de burger tegen een "iOverheid" uitgebracht. Het gebeurt niet vaak dat de Afdeling advisering zo een ongevraagd advies uitbrengt. Dit onderstreept het belang van de voortdurend in ontwikkeling zijnde technologie en digitalisering in relatie tot de verhouding tussen de overheid en de maatschappij.

Read more

04.10.2018 BE law
Nieuw tijdperk voor Vlaamse woonreserves aangebroken

Articles - De Vlaamse regering beoogt het wettelijk kader in de zogenaamde "woonresergebieden" (waaronder de woonuitbreidingsgebieden) grondig te wijzigen. Ofwel krijgen de gebieden de volwaardige status als woongebied, ofwel krijgen ze een andere bestemming dan wonen. De regeling laat toe om gemeenten voor een openruimtebestemming te laten kiezen. Hierna een overzicht van het voorstel van de Vlaamse regering en de reactie van de adviesraden op het voorstel.

Read more

08.10.2018 NL law
Een nieuw VN-verdrag met al bestaande verplichtingen over mensenrechten en bedrijfsleven?

Short Reads - Na een langdurig onderhandelingsproces is op 19 juni 2018 een eerste conceptversie van een  VN-verdrag over mensenrechten en bedrijfsleven bekendgemaakt. Dit verdrag staat in het teken van een nieuwe benadering van de relatie tussen de plicht van Staten om mensenrechten te beschermen en de verantwoordelijkheid van bedrijven om specifiek ten aanzien van mensenrechten maatschappelijk verantwoord te ondernemen. Vraag is echter of er juridisch veel nieuws onder de zon is.

Read more

03.10.2018 NL law
Zijn tijdelijke omgevingsvergunningen voor zonneparken verleden tijd door wijziging subsidieregeling?

Short Reads - Tijdelijke zonneparken zijn snel vergunbaar, zo oordeelde de rechtbank Zwolle in haar uitspraak waarbij een tijdelijke omgevingsvergunning voor een zonnepark in Staphorst werd aangevochten. De rechtbank volgt daarmee de lijn van de Afdeling bestuursrechtspraak. Onlangs is echter de SDE+-subsidieregeling gewijzigd, waardoor projecten met een tijdelijke omgevingsvergunning van subsidie worden uitgesloten. Komt er daarmee een einde aan de oprichting van tijdelijke zonneparken?

Read more

Our website uses cookies: third party analytics cookies to best adapt our website to your needs & cookies to enable social media functionalities. For more information on the use of cookies, please check our Privacy and Cookie Policy. Please note that you can change your cookie opt-ins at any time via your browser settings.

Privacy – en cookieverklaring